گل مریم چرا، آخر چرا کردی تباهم؟
نکردی اعتنایی هم به آهم
تو را من دوست می دارم گل من
ولیکن هیچ دانی اشتباهم؟
بدون ذره ای تقصیر و لغزش
تو شب کردی همه وقت و پگاهم
نه اینکه خود بگویم پاک پاکم
خدا را می کنم من، تک گواهم
ز لطف عالی و مرحمت دهر
همه جور و ستم گشته رفاهم
تو ویران کرده ای عالم به رویم
ولیکن زنده اند ایل و سپاهم
خدای عاشقان، ای راز دارم
بباشد سوی لطف تو نگاهم
اصفهان خرداد 88
